Retrieval Practice (การฝึกดึงข้อมูล) และ The Testing Effect (ผลของการทดสอบ) พัฒนาและทดสอบอย่างแพร่หลายโดย Henry Roediger (เฮนรี โรดิกเกอร์) และ Jeffrey Karpicke (เจฟฟรีย์ คาร์พิกกี) ในปี 2006 เป็นทฤษฎีที่เปลี่ยนมุมมองเรื่องการเรียนรู้ไปอย่างสิ้นเชิง

คนส่วนใหญ่มักคิดว่าการเรียนรู้คือการ "เอาข้อมูลเข้าสมอง" (เช่น การอ่านซ้ำ ๆ หรือไฮไลต์ข้อความ) แต่ Roediger และ Karpicke พิสูจน์ว่า การเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพสูงสุดเกิดขึ้นเมื่อเรา "ดึงข้อมูลออกจากสมอง" ยิ่งเราฝืนเค้นสมองเพื่อนึกข้อมูลออกมามากเท่าไหร่ ความทรงจำนั้นจะยิ่งฝังลึกและยาวนานขึ้นเท่านั้น

รูปแบบการเรียนรู้: เชิงรุก VS เชิงรับ (Active VS Passive Learning)

งานวิจัยของทั้งสองคนได้เปรียบเทียบพฤติกรรมการเรียนรู้ออกเป็น 2 แบบหลัก ๆ:

1. Passive Review (การทบทวนเชิงรับ)

คือ วิธีการเรียนยอดนิยมของนักเรียนทั่วไป เช่น การนั่งอ่านหนังสือซ้ำ ๆ (Rereading) หรือการนั่งดูวิดีโอเฉย ๆ

• ผลลัพธ์: วิธีนี้ทำให้เกิดภาวะ Illusion of Competence (การทึกทักไปเองว่าจำได้) เพราะเมื่อตาเราเห็นตัวอักษรที่คุ้นเคย สมองจะหลอกเราว่าเราเข้าใจมันแล้ว แต่พอเข้าห้องสอบจริงกลับนึกไม่ออก

2. Active Retrieval (การดึงข้อมูลเชิงรุก)

คือ การบังคับให้สมองทำงานหนักเพื่อเรียกความรู้ที่เคยเรียนไปแล้วกลับมาใช้ โดยไม่มีหนังสือเปิดดูตรงหน้า

• ผลลัพธ์: แม้สมองจะรู้สึกเหนื่อยและยากกว่า แต่กระบวนการเค้นสมองนี้จะไปกระตุ้นและสร้าง Neural Pathway (เส้นใยประสาท) ใหม่ให้แข็งแรงขึ้น ทำให้เราจำเนื้อหานั้นได้แม่นยำในระยะยาว

งานวิจัยระดับตำนานของ Roediger & Karpicke (2006)

พวกเขาได้ทำการทดลองโดยแบ่งนักเรียนออกเป็นกลุ่มเพื่อศึกษาบทความวิทยาศาสตร์ และทดสอบประสิทธิภาพการจำในระยะยาว:

• กลุ่ม STTT: อ่าน 1 รอบ แล้วทำแบบทดสอบทันที 3 รอบ (เน้นดึงข้อมูล)
• กลุ่ม SSSS: อ่านซ้ำ ๆ กันรวดเดียว 4 รอบ (เน้นเอาข้อมูลเข้า)

เมื่อเวลาผ่านไป 1 สัปดาห์ ผลปรากฏว่า:

{Group STTT Retention Rate} > {Group SSSS Retention Rate}

ผลการทดลอง: กลุ่มที่เน้นทำแบบทดสอบ (STTT) สามารถจำเนื้อหาได้แม่นยำกว่ากลุ่มที่อ่านซ้ำ ๆ (SSSS) ถึงประมาณ 30% แม้ว่ากลุ่มแรกจะมีเวลาอ่านเนื้อหาจริง ๆ น้อยกว่าก็ตาม นี่คือเครื่องพิสูจน์ถึงพลังของ The Testing Effect

วิธีนำไปประยุกต์ใช้ในการเรียนและการทำงาน

เราสามารถเปลี่ยนนิสัยการเรียนรู้จากตั้งรับมาเป็นเชิงรุกได้ง่าย ๆ ดังนี้ครับ:

• Flashcards (บัตรคำศัพท์): ด้านหนึ่งเป็นคำถาม อีกด้านเป็นคำตอบ (พยายามนึกคำตอบให้ได้ก่อนพลิกดู)
• Feynman Technique (เทคนิคฟายน์แมน): ลองอธิบายเรื่องยาก ๆ ให้คนอื่นหรือตัวเองฟังด้วยภาษาง่าย ๆ โดยไม่เปิดโพย
• Practice Quizzes (การทำทำแบบทดสอบจำลอง): ปิดหนังสือแล้วลองตั้งคำถามตอบตัวเอง หรือทำข้อสอบเก่าทันทีหลังจากเรียนจบ

Dual Coding Theory (ทฤษฎีการเข้ารหัสสองทาง) พัฒนาโดย Allan Paivio (อัลลัน ไพวิโอ) ในปี 1971 เป็นทฤษฎีทางจิตวิทยาการรู้คิดที่อธิบายว่า สมองของมนุษย์เรามีช่องทางในการรับรู้และจัดเก็บข้อมูลออกเป็น 2 ช่องทางที่เป็นอิสระจากกัน แต่ทำงานควบคู่กันไป

สมองของเราไม่ได้จำทุกอย่างเป็นตัวอักษร หรือจำทุกอย่างเป็นภาพเพียงอย่างเดียว แต่ Paivio เสนอว่า หากเราป้อนข้อมูลให้สมองทั้งในรูปแบบ "ข้อความ" และ "ภาพ" ไปพร้อมกัน สมองจะทำการเข้ารหัสข้อมูลเป็นสองเท่า ทำให้เราเข้าใจเนื้อหาได้ง่ายขึ้น และจดจำได้เหนียวแน่นกว่าเดิมหลายเท่าตัว

ช่องทางการประมวลผลข้อมูล 2 รูปแบบ (The Two Cognitive Subsystems)

ตามแนวคิดของ Paivio สมองของเรามีระบบย่อยในการจัดการข้อมูล 2 ส่วนหลัก ๆ ดังนี้ครับ:

1. Verbal System (ระบบจัดการข้อมูลทางภาษา)

ทำหน้าที่ประมวลผลข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับภาษา ตัวอักษร และเสียงพูด

• หน่วยความจำ: สมองจะจัดเก็บข้อมูลในรูปแบบที่เรียกว่า Logogens (โลโกเจนส์) ซึ่งเป็นโครงสร้างทางภาษา เช่น คำศัพท์ ประโยค หรือเสียงที่เราได้ยิน

2. Non-Verbal / Visual System (ระบบจัดการข้อมูลที่ไม่ใช่ภาษา หรือภาพ)

ทำหน้าที่ประมวลผลข้อมูลที่เป็นรูปภาพ รูปทรง กลิ่น เสียงที่ไม่ใช่คำพูด หรือวัตถุที่มองเห็นได้ด้วยตา

• หน่วยความจำ: สมองจะจัดเก็บข้อมูลในรูปแบบที่เรียกว่า Imagens (อิแมเจนส์) ซึ่งเป็นโครงสร้างทางภาพ หรือจินตภาพในสมอง

พลังของการทำงานร่วมกัน: แผนผังการเข้ารหัสคู่

เมื่อเราเรียนรู้สิ่งใดสิ่งหนึ่ง ระบบทั้งสองนี้สามารถทำงานเชื่อมโยงกันได้ผ่านกระบวนการที่เรียกว่า Referential Connections (การเชื่อมโยงอ้างอิง)

ตัวอย่าง: หากคุณได้ยินคำว่า "สุนัข" (Logogen) สมองซีกซ้ายของคุณจะประมวลผลคำศัพท์ตัวอักษร ในขณะเดียวกัน สมองซีกขวาก็จะจุดประกายภาพสุนัขขนฟู ๆ (Imagen) ขึ้นมาในหัวทันที การเชื่อมโยงสายสัมพันธ์ระหว่างสองระบบนี้แหละที่ช่วยเพิ่มพลังความจำ

หากคุณเรียนรู้โดยการอ่านตัวหนังสือเพียงอย่างเดียว สมองจะเปิดใช้แค่ระบบภาษา (Verbal) ซึ่งมีโอกาสลืมสูง แต่ถ้าคุณใส่ภาพประกอบที่ตรงกับเนื้อหาเข้าไปด้วย สมองจะสร้างเส้นทางการกู้คืนข้อมูลขึ้นมา 2 เส้นทาง (Dual Routes) ทำให้ต่อให้คุณลืมคำศัพท์ คุณก็ยังจำภาพได้ หรือถ้าลืมภาพ ก็ยังนึกคำศัพท์ออก

วิธีนำไปประยุกต์ใช้ในการเรียนและการสอน

เราสามารถนำทฤษฎีการเข้ารหัสสองทางนี้ไปใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการจำและการสื่อสารได้ดังนี้ครับ:

• Visual Notes (การจดโน้ตด้วยภาพ): แทนที่จะเขียนสรุปเป็นตัวอักษรยาว ๆ ให้เปลี่ยนมาใช้ Mind Maps (แผนผังความคิด) หรือการวาดไอคอนรูปภาพง่าย ๆ ประกอบข้อความสั้น ๆ
• Infographics (อินโฟกราฟิก): ในการนำเสนองาน ควรหลีกเลี่ยงสไลด์ที่มีแต่ตัวหนังสือ (Bullet Points) หนาตา แต่ให้ใช้รูปภาพหรือกราฟิกที่ความหมายตรงกับข้อความมาจัดวางคู่กัน
• Concrete Examples (การใช้ตัวอย่างที่เป็นรูปธรรม): เมื่อต้องอธิบายทฤษฎีที่เข้าใจยากหรือเป็นนามธรรม ให้เปรียบเปรยเป็นภาพหรือสถานการณ์จำลองในชีวิตจริงที่ผู้เรียนสามารถจินตภาพตามได้ทันที

The Spacing Effect (ปรากฏการณ์การเว้นระยะห่าง) ค้นพบโดย Hermann Ebbinghaus (เฮอร์แมน เอ็บบิงเฮาส์) นักจิตวิทยาชาวเยอรมันในปี 1885 เป็นหนึ่งในการค้นพบที่เก่าแก่และน่าเชื่อถือที่สุดในวงการวิทยาศาสตร์การเรียนรู้

Ebbinghaus ค้นพบกฎธรรมชาติของสมองข้อหนึ่งว่า เราจะจดจำข้อมูลได้แม่นยำและยาวนานกว่ามากหากเรา "กระจายการทบทวนออกเป็นระยะ ๆ" ตรงกันข้ามกับการอัดเนื้อหาทั้งหมดในระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนใช้งาน (เช่น การอ่านหนังสือโต้รุ่งก่อนสอบ) ซึ่งสมองจะลืมข้อมูลเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็วหลังจากใช้งานเสร็จ

สองแนวคิดหลักของ Ebbinghaus (The Two Core Concepts)

เพื่อเข้าใจปรากฏการณ์นี้ Ebbinghaus ได้ทำการทดลองกับตัวเองจนได้ข้อสรุปสำคัญ 2 อย่าง:

1. The Forgetting Curve (เส้นโค้งแห่งการลืม)

คือ เส้นกราฟที่แสดงให้เห็นว่ามนุษย์เราลืมข้อมูลใหม่ ๆ รวดเร็วแค่ไหน

• ความจริงอันเจ็บปวด: ภายในเวลาเพียง 20 นาทีหลังเรียนจบ สมองของเราจะลืมเนื้อหาไปแล้วเกือบครึ่งหนึ่ง และเมื่อผ่านไป 1 วัน เราอาจเหลือความจำอยู่เพียงแค่ 20-30% เท่านั้น หากไม่มีการทบทวนเลย

2. Spaced Repetition (การทบทวนซ้ำแบบเว้นระยะ)

คือ เทคนิคการกลับมาทบทวนเนื้อหาเดิมในจังหวะเวลาที่สมอง "กำลังทำท่าว่าจะลืม" พอดี

• กลไกการทำงาน: ทุกครั้งที่เราทบทวนซ้ำแบบเว้นระยะห่าง เส้นโค้งแห่งการลืมจะค่อย ๆ ลาดเอียงน้อยลงเรื่อย ๆ (ตามที่เห็นในแผนภูมิ) นั่นหมายความว่าสมองจะใช้เวลานานขึ้นกว่าจะลืมข้อมูลนั้น และในที่สุดมันก็จะกลายเป็นความจำระยะยาวที่ถาวร

ความแตกต่างระหว่างการจัดสรรเวลาเรียนรู้

Ebbinghaus ได้เปรียบเทียบพฤติกรรมการทบทวนบทเรียนออกเป็น 2 รูปแบบอย่างชัดเจน:

Massed Practice (การฝึกฝนแบบอัดแน่น)

หรือที่เรียกกันติดปากว่า Cramming (การอ่านหนังสืออัดโต้รุ่ง) คือการพยายามเรียนรู้หรือท่องจำข้อมูลจำนวนมหาศาลในระยะเวลาอันสั้นเพียงครั้งเดียว

• ผลลัพธ์: อาจได้ผลดีในการสอบวันรุ่งขึ้น แต่สมองจะลืมเนื้อหาเกือบทั้งหมดในเวลาไม่กี่วันต่อมา

Spaced Practice (การฝึกฝนแบบเว้นระยะ)

คือ การแบ่งเนื้อหามาทบทวนเป็นช่วงสั้น ๆ เช่น ครั้งละ 15 นาที โดยเว้นระยะห่างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ (เช่น วันที่ 1, วันที่ 3, วันที่ 7, วันที่ 14)

$$\text{Long-Term Retention of Spaced Practice} \gg \text{Massed Practice}$$

ทำไมการเว้นระยะถึงได้ผล? สมองมนุษย์ทำงานเหมือนกล้ามเนื้อ (Muscle) ถ้าคุณยกเวท 10 ชั่วโมงรวดในวันเดียว กล้ามเนื้อจะฉีกขาดและไม่ได้ผล แต่ถ้าคุณยกเวทวันละ 30 นาที สัปดาห์ละ 3 วัน กล้ามเนื้อจะค่อย ๆ พัฒนาและแข็งแรงขึ้น สมองก็ต้องการเวลาในการพักผ่อนเพื่อสร้างเส้นใยประสาทในการจัดเก็บข้อมูลเช่นกัน

วิธีนำไปประยุกต์ใช้ในการเรียนและการทำงาน

เราสามารถเปลี่ยนระบบการจำให้มีประสิทธิภาพสูงสุดได้ด้วยเทคนิคเหล่านี้ครับ:

• Leitner System (ระบบกล่องบัตรคำของไลต์เนอร์): จัดกลุ่มบัตรคำศัพท์ใส่กล่อง บัตรไหนที่ตอบถูกให้เลื่อนไปกล่องถัดไปเพื่อทบทวนห่างขึ้น (เช่น ทุก 5 วัน) บัตรไหนตอบผิดให้กลับมาอยู่กล่องแรกเพื่อทบทวนทุกวัน
• Spaced Repetition Software (โปรแกรมทบทวนเว้นระยะอัตโนมัติ): ใช้แอปพลิเคชันอย่าง Anki (อันกิ) หรือ RemNote (เร็มโน้ต) ซึ่งมีอัลกอริทึมคำนวณวันและเวลาที่จะนำการ์ดคำศัพท์กลับมาให้เราทบทวนก่อนที่เราจะลืมโดยอัตโนมัติ
• The 237 Rule (กฎ 2-3-7): วางแผนทบทวนสรุปเนื้อหาหลังจากเรียนคร้ังแรกไปแล้ว 2 วัน, 3 วัน, และ 7 วัน ตามลำดับ เพื่อสกัดกั้นเส้นโค้งแห่งการลืม

Cognitive Load Theory (ทฤษฎีภาระทางปัญญา) พัฒนาโดย John Sweller (จอน สเวลเลอร์) ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 เป็นทฤษฎีทางจิตวิทยาการศึกษาที่อธิบายว่า สมองของมนุษย์เรามีข้อจำกัดในการประมวลผลข้อมูลใหม่ ๆ

หัวใจสำคัญของทฤษฎีนี้คือ การเปรียบเทียบระบบความจำของเราเป็น 2 ส่วน:

1. Working Memory (ความจำระยะสั้นที่กำลังใช้งาน) มีพื้นที่จำกัดมาก เหมือนคอขวดที่รับข้อมูลได้ทีละน้อย ๆ
2. Long-Term Memory (ความจำระยะยาว) มีความจุไม่จำกัด เปรียบเสมือนคลังข้อมูลขนาดใหญ่

หากเราป้อนข้อมูลให้ผู้เรียนมากเกินไปจนเกินขีดจำกัดของความจำระยะสั้น จะเกิดภาวะที่เรียกว่า Cognitive Overload (ภาวะภาระทางปัญญาเกินกำลัง) ส่งผลให้การเรียนรู้หยุดชะงักทันที

ภาระทางปัญญา 3 รูปแบบ (The Three Types of Cognitive Load)

Sweller ได้แบ่งภาระที่เกิดขึ้นในสมองของผู้เรียนออกเป็น 3 ประเภทหลัก ๆ ดังนี้ครับ:

1. Intrinsic Load (ภาระทางปัญญาจากเนื้อหาโดยตรง)

คือ ความยากง่ายของตัวเนื้อหาหรือสิ่งที่เราต้องการจะเรียนรู้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

• ปัจจัย: ขึ้นอยู่กับความซับซ้อนของข้อมูล และจำนวนข้อมูลที่ต้องประมวลผลพร้อม ๆ กัน
• ตัวอย่าง: การท่องจำคำศัพท์ทีละคำจะมีภาระส่วนนี้ต่ำ แต่การเรียนรู้วิธีการแก้สมการคณิตศาสตร์หลายชั้นจะมีภาระส่วนนี้สูงมาก

2. Extraneous Load (ภาระทางปัญญาส่วนเกินที่ไม่จำเป็น)

คือ ภาระสมองที่ถูกใช้ไปกับสิ่งรบกวน รูปแบบการนำเสนอที่สับสน หรือวิธีการสอนที่ไม่ดี ซึ่งภาระส่วนนี้ไม่ได้ช่วยให้เกิดการเรียนรู้เลย

• ปัจจัย: เกิดจากผู้ออกแบบบทเรียนหรือผู้สอน เช่น การใช้กราฟิกที่รกตา ข้อความที่ยาวเกินไป หรือการจัดหน้ากระดาษที่อ่านยาก
• ตัวอย่าง: การให้ผู้เรียนอ่านข้อความอธิบายในหน้าแรก แล้วต้องพลิกไปดูรูปภาพประกอบในหน้าสุดท้าย สมองต้องทำงานหนักในการพลิกไปมาและเชื่อมโยงข้อมูลโดยไม่จำเป็น

3. Germane Load (ภาระทางปัญญาที่สร้างสรรค์เพื่อการเรียนรู้)

คือ กระบวนการทางสมองที่ผู้เรียนใช้ในการจัดระเบียบ ตกผลึก และเชื่อมโยงข้อมูลใหม่เข้ากับสิ่งเดิมที่มีอยู่ ซึ่งถือเป็นภาระที่ดีและจำเป็นต่อการเรียนรู้

• ปัจจัย: การจัดระเบียบข้อมูลเพื่อสร้างเป็น Schema (โครงสร้างความรู้ในสมอง) เพื่อนำไปเก็บไว้ในความจำระยะยาว
• ตัวอย่าง: การเปรียบเทียบข้อมูล การทำสรุปด้วยตัวเอง หรือการทำแบบฝึกหัดที่ท้าทาย

เป้าหมายสูงสุดในการออกแบบการเรียนรู้

สมการรวมของภาระทางปัญญาคือ:

{Total Cognitive Load (ภาระทางปัญญารวม)} = {Intrinsic} + {Extraneous} + {Germane}

เนื่องจากพื้นที่ในความจำระยะสั้นของเรามีจำกัด หลักการสอนที่ดีตามแนวคิดของ Sweller จึงต้องทำ 3 สิ่งนี้พร้อมกัน:

• Minimize (ลด) Extraneous Load ให้เหลือน้อยที่สุด (ตัดสิ่งรบกวน จัดระเบียบการนำเสนอ)
• Manage (จัดการ) Intrinsic Load ให้เหมาะสม (แบ่งเนื้อหายาก ๆ เป็นส่วนย่อย ๆ ค่อยเป็นค่อยไป)
• Maximize (เพิ่ม) Germane Load ให้เต็มที่ (กระตุ้นให้ผู้เรียนคิดวิเคราะห์และสร้างความเข้าใจด้วยตนเอง)

• https://beelinguapp.com/blog/stephen-krashens-five-hypotheses-of-second-language-acquisition
• Acquisition-Learning Hypothesis
  The Acquisition-Learning Hypothesis states that there is a distinction between language acquisition and language learning. (สมมติฐานการซึมซับภาษาและการเรียนภาษาเสนอว่า การซึมซับภาษาและการเรียนภาษาเป็นกระบวนการที่แตกต่างกัน)
  In language acquisition, the student acquires language unconsciously. (ในการซึมซับภาษา ผู้เรียนจะรับภาษาโดยไม่รู้ตัว)
  This is similar to when a child picks up their first language. (ลักษณะนี้คล้ายกับตอนที่เด็กเรียนรู้ภาษาแม่ของตนเอง)
  On the other hand, language learning happens when the student is consciously discovering and learning the rules and grammatical structures of the language. (ในทางกลับกัน การเรียนภาษาเกิดขึ้นเมื่อผู้เรียนตระหนักและเรียนรู้กฎเกณฑ์ รวมถึงโครงสร้างทางไวยากรณ์ของภาษาอย่างมีสติ)
• Monitor Hypothesis
  Monitor Hypothesis states that the learner is consciously learning the grammar rules and functions of a language rather than its meaning. (สมมติฐานมอนิเตอร์กล่าวว่า ผู้เรียนกำลังเรียนรู้กฎไวยากรณ์และหน้าที่ของภาษาอย่างมีสติ มากกว่าการมุ่งเน้นที่ความหมายของภาษา)
  This theory focuses more on the correctness of the language. (ทฤษฎีนี้ให้ความสำคัญกับความถูกต้องของภาษาเป็นหลัก)
  To use the Monitor Hypothesis properly, three standards must be met: (การใช้สมมติฐานมอนิเตอร์อย่างเหมาะสมต้องเป็นไปตามเงื่อนไข 3 ประการ)
  The acquirer must know the rules of the language. (ผู้เรียนต้องรู้กฎของภาษา)
  The acquirer must concentrate on the exact form of the language. (ผู้เรียนต้องให้ความสนใจกับรูปแบบภาษาที่ถูกต้องอย่างละเอียด)
  The acquirer must set aside some time to review and apply the language rules in a conversation. (ผู้เรียนต้องมีเวลาในการทบทวนและนำกฎภาษาไปใช้ในการสนทนา)
  Although this is a tricky one, because in regular conversations there’s hardly enough time to ensure correctness of the language. (อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ค่อนข้างทำได้ยาก เพราะในการสนทนาปกติมักไม่มีเวลาเพียงพอที่จะตรวจสอบความถูกต้องของภาษาได้ตลอดเวลา)
• Natural Order Hypothesis
  Natural Order Hypothesis is based on the finding that language learners learn grammatical structures in a fixed and universal way. (สมมติฐานลำดับธรรมชาติอาศัยข้อค้นพบว่า ผู้เรียนภาษามักเรียนรู้โครงสร้างไวยากรณ์ในลำดับที่คงที่และเป็นสากล)
  There is a sense of predictability to this kind of learning, which is similar to how a speaker learns their first language. (การเรียนรู้ลักษณะนี้มีความเป็นแบบแผนและคาดเดาได้ในระดับหนึ่ง คล้ายกับวิธีที่มนุษย์เรียนรู้ภาษาแรกของตน)
• Input Hypothesis
  Input Hypothesis places more emphasis on the acquisition of the second language. (สมมติฐานข้อมูลนำเข้าให้ความสำคัญกับการซึมซับภาษาที่สองมากกว่า)
  This theory is more concerned about how the language is acquired rather than learned. (ทฤษฎีนี้มุ่งเน้นไปที่กระบวนการซึมซับภาษา มากกว่าการเรียนรู้ภาษาในเชิงกฎเกณฑ์)
  Moreover, the Input Hypothesis states that the learner naturally develops language as soon as the student receives interesting and fun information. (นอกจากนี้ สมมติฐานข้อมูลนำเข้าระบุว่า ผู้เรียนจะพัฒนาภาษาได้อย่างเป็นธรรมชาติเมื่อได้รับข้อมูลที่น่าสนใจและสนุกสนาน)
• Affective Filter Hypothesis
  In Affective Filter, language acquisition can be affected by emotional factors. (ตามสมมติฐานตัวกรองทางอารมณ์ การซึมซับภาษาสามารถได้รับผลกระทบจากปัจจัยทางอารมณ์)
  If the affective filter is higher, then the student is less likely to learn the language. (หากตัวกรองทางอารมณ์สูงขึ้น ผู้เรียนก็จะมีแนวโน้มเรียนภาษาได้น้อยลง)
  Therefore, the learning environment for the student must be positive and stress-free so that the student is open for input. (ดังนั้น สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ของผู้เรียนควรเป็นไปในเชิงบวกและปราศจากความกดดัน เพื่อให้ผู้เรียนเปิดรับข้อมูลได้เต็มที่)