Once upon a time, in a beautiful forest, there lived a clever turtle named Timmy and a proud rabbit named Robbie. Robbie was always bragging about how fast he could run. "I am the fastest animal in the whole forest! No one can beat me!" he would say loudly.
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าอันสวยงาม มีเต่าฉลาดชื่อทิมมี่และกระต่ายผู้หยิ่งชื่อร็อบบี้ ร็อบบี้มักจะคุยโวเสมอว่าเขาวิ่งเร็วแค่ไหน "ฉันเป็นสัตว์ที่วิ่งเร็วที่สุดในป่าทั้งหมด! ไม่มีใครเอาชนะฉันได้!" เขาจะพูดเสียงดัง
One day, Timmy the turtle got tired of Robbie's bragging. He decided to challenge Robbie to a race. "Let’s have a race, Robbie. I may be slow, but I think I can beat you!" Timmy said with a smile.
วันหนึ่ง ทิมมี่เต่ารู้สึกเบื่อหน่ายกับการคุยโม้ของร็อบบี้ เขาจึงตัดสินใจท้าร็อบบี้แข่งวิ่ง "เรามาแข่งกันเถอะ ร็อบบี้ ฉันอาจจะช้า แต่ฉันคิดว่าฉันสามารถชนะเธอได้!" ทิมมี่พูดพร้อมรอยยิ้ม
Robbie laughed and laughed. "You, beat me? That's impossible!" he said. But he agreed to the race because he thought it would be easy to win. The animals of the forest gathered to watch the race. The race started, and as soon as it did, Robbie ran off as fast as lightning.
ร็อบบี้หัวเราะเสียงดัง "เธอจะชนะฉัน? เป็นไปไม่ได้!" เขาพูด แต่ก็ยอมแข่งเพราะคิดว่าชนะได้ง่าย ๆ สัตว์ในป่ามารวมตัวกันเพื่อดูการแข่งขัน การแข่งขันเริ่มขึ้น และทันทีที่เริ่ม ร็อบบี้ก็วิ่งออกไปเร็วเหมือนสายฟ้า
Timmy, however, took his time. He moved slowly but steadily. After a while, Robbie, who had run far ahead, decided to take a nap under a tree. "I am so far ahead; there's no way Timmy can catch up to me!" he thought and fell asleep.
ทิมมี่ค่อย ๆ เดินไปอย่างช้า ๆ แต่มั่นคง หลังจากนั้นไม่นาน ร็อบบี้ซึ่งวิ่งนำไปไกลแล้ว ตัดสินใจนอนหลับพักใต้ต้นไม้ "ฉันนำไปไกลมากแล้ว ไม่มีทางที่ทิมมี่จะตามทันฉันได้!" เขาคิดและหลับไป
While Robbie slept, Timmy kept moving forward. Slowly but surely, he passed Robbie, who was still snoring under the tree. The other animals were amazed as they saw Timmy nearing the finish line.
ขณะที่ร็อบบี้หลับ ทิมมี่ก็ค่อย ๆ เดินต่อไปอย่างช้า ๆ แต่มั่นคง เขาเดินผ่านร็อบบี้ที่ยังคงกรนอยู่ใต้ต้นไม้ สัตว์ตัวอื่น ๆ ต่างพากันประหลาดใจเมื่อเห็นทิมมี่ใกล้เส้นชัย
When Robbie woke up, he looked around and couldn’t see Timmy. "I better finish the race now!" he thought. But as he reached the finish line, he saw Timmy crossing it! Timmy had won the race!
เมื่อร็อบบี้ตื่นขึ้น เขามองไปรอบ ๆ และไม่เห็นทิมมี่ "ฉันควรจะไปเข้าเส้นชัยได้แล้ว!" เขาคิด แต่เมื่อเขาไปถึงเส้นชัย เขาเห็นทิมมี่กำลังข้ามเส้นชัย! ทิมมี่ชนะการแข่งขันแล้ว!
Robbie was shocked, and all the animals cheered for Timmy. "Slow and steady wins the race!" Timmy said with a big smile. Robbie learned an important lesson that day – being fast isn’t always the most important thing. Sometimes, being patient and persistent is what really matters.
ร็อบบี้ตกใจ และสัตว์ทุกตัวต่างส่งเสียงเชียร์ให้ทิมมี่ "ความช้าแต่มั่นคงทำให้ชนะการแข่งขัน!" ทิมมี่พูดพร้อมรอยยิ้มกว้าง ร็อบบี้ได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญในวันนั้น ว่าการเป็นคนเร็วไม่ใช่สิ่งสำคัญเสมอไป บางครั้งความอดทนและความมุ่งมั่นต่างหากที่สำคัญจริง ๆ
And from that day on, Robbie never bragged again, and he and Timmy became good friends.
และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ร็อบบี้ไม่เคยคุยโวอีกเลย และเขากับทิมมี่ก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
